نیمه دوم سال ۱۴۰۵ بازار ساخت‌وساز ایران را در وضعیتی پیچیده قرار می‌دهد. از یک‌سو افزایش مستمر نرخ ارز و هزینه‌های تولید، فشار تورمی قابل‌توجهی بر مصالح ساختمانی وارد کرده و از سوی دیگر، تقاضای نهفته مسکن در کلان‌شهرها همچنان بازاری پویا نگه داشته است. بر اساس داده‌های بانک مرکزی و گزارش‌های انجمن‌های صنفی، در شش ماه نخست ۱۴۰۵ شاخص هزینه ساخت در تهران رشد ۲۱ درصدی را ثبت کرده که بیش از نصف این رشد مربوط به مصالح آهنی و سیمانی بوده است.
میلگرد آجدار که در اوایل فروردین ۱۴۰۵ در محدوده ۱۲۰ هزار تومان بر کیلوگرم معامله می‌شد، در ۲۳ مهر ۱۴۰۵ به محدوده ۱۵۰ هزار تومان رسیده است. سیمان پاکتی ۵۰ کیلویی نیز از ۲۸۰ هزار تومان به ۳۱۵ هزار تومان افزایش یافته. قیمت آپارتمان‌های نوساز در مناطق میانی تهران نیز به محدوده ۷۰ تا ۸۵ میلیون تومان بر مترمربع رسیده که نشان‌دهنده رشد حدود ۱۸ درصدی نسبت به آغاز سال است. این رشد بیشتر ناشی از انتقال سرمایه‌ها از بازارهای موازی (سکه، طلا و بورس) به سمت بازار مسکن بوده است.
در نیمه دوم ۱۴۰۵ سه عامل اصلی بازار را شکل می‌دهند: نخست، سیاست پولی بانک مرکزی و نرخ سود سپرده‌های بانکی. اگر نرخ سود با همان روند کنونی ۲۳ تا ۲۵ درصد باقی بماند، جذابیت سرمایه‌گذاری در مسکن برای سرمایه‌گذاران کوتاه‌مدت کاهش می‌یابد. دوم، اجرای کامل طرح‌های شهرداری مثل تراکم ساختمانی جدید در مناطق مرکزی که می‌تواند عرضه واحدهای جدید را افزایش دهد. سوم، تخصیص ارز حمایتی به واردات برخی مصالح اساسی (مثل ورق فولادی) که می‌تواند قیمت‌ها را در کوتاه‌مدت تثبیت کند.
پیش‌بینی ما برای سه ماه پایانی ۱۴۰۵ این است که قیمت مصالح با رشدی ملایم‌تر (۸ تا ۱۲ درصد) همراه باشد و در برخی موارد حتی ثبات نسبی حاکم شود. تقاضای مسکن همچنان قوی باقی می‌ماند به‌ویژه در مناطق در حال توسعه مثل پردیس، هشتگرد و لواسان. به سازندگان و سرمایه‌گذاران توصیه می‌کنیم قراردادهای تأمین مصالح را برای کل پروژه منعقد کنند تا از نوسانات فصلی محفوظ بمانند و در برآورد هزینه، ذخیره ۱۵ درصدی برای نوسانات قیمت لحاظ شود.